Vrijwilligers aan het woord

Het is voor mij vanzelfsprekend dat ik zorg voor mijn ouders, nadat zij dat 21 jaar voor mij hebben gedaan. Ik vind de zorg voor mijn ouders geen grote belasting, maar soms is het psychisch zwaar. Sinds een half jaar werk ik als vrijwillig telefoniste bij Manteling, het is fijn om ook daar iets te kunnen betekenen voor een ander.

Het is altijd weer spannend om een nieuw contact aan te gaan, maar tot nu toe was het steeds naar volle tevredenheid. Je wordt geconfronteerd met veel leed en als je dan je steentje kan bijdragen door eenmaal in de week wat zonneschijn te komen brengen, is dat voor beide partijen heel prettig.

Als vrijwillig coördinator kom je verschillende situaties tegen. Iedere situatie is weliswaar uniek, maar bij ziekte en dood is geen onderscheid tussen mensen. Dus waar iemand ook staat op de sociale ladder, de behoefte aan hulp verschilt niet echt. Dit maakt mijn bezoeken zo bijzonder.

Ik ben dit vrijwilligerswerk gaan doen omdat ik Social Work studeer en ervaring op wilde doen. Vanaf het begin klikte het al. Soms heel onverwachts tijdens het koken, zegt ze ineens: ‘Ik vind het altijd wel heel erg gezellig als je er weer bent hoor...’. Dan weet ik dat mijn hulp er toe doet.

Zo'n vijf jaar doe ik nu al vrijwilligerswerk voor Manteling. Ik combineer dit vrijwilligerswerk samen met mijn ‘baan’ als huisman en mijn andere vrijwilligerswerk, wat goed te doen is. Wat ik zo leuk vind aan dit vrijwilligerswerk is het ongedwongen contact met mijn cliënten, waarbij je een soort vriendschapsband mag opbouwen en leuke ding…