Samen zorgen is: samen werken

Sinds 2006 werk ik als vrijwillige coördinator voor Manteling. Ik heb voor palliatief terminale zorg thuis gekozen, omdat ik weet dat er mensen zijn die het liefst tot het einde van hun leven in hun eigen huis willen blijven. Dit is niet altijd even gemakkelijk te realiseren, maar als ik daar mijn steentje aan kan bijdragen, dan doe ik dat graag.

Als vrijwillige coördinator kom je verschillende situaties tegen. Iedere situatie is weliswaar uniek, maar bij ziekte en dood is geen onderscheid tussen mensen. Dus waar iemand ook staat op de sociale ladder, de behoefte aan hulp verschilt niet echt. Dit maakt mijn bezoeken zo bijzonder.

Bij de palliatieve kant van ons werk kom je mensen tegen die weliswaar ongeneeslijk ziek, maar vaak nog wel mobiel zijn. Hierdoor kunnen er nog actieve dingen met de vrijwilliger ondernomen worden, zoals samen een wandeling maken (zonodig in een rolstoel) of een boodschap doen.

Taken die bij de terminale kant van ons werk horen, zijn bij het bed zitten (en de hulpvrager waar nodig ondersteunen), of gewoon 'er zijn'. Er zijn hulpvragers die het bijvoorbeeld heerlijk vinden om te worden voorgelezen, maar het komt ook voor dat een vrijwilliger in een andere ruimte verblijft en zo op de hulpvrager let.

Vrijwilligers hebben echt tijd voor de hulpvrager. De mantelzorger is meestal druk met de zorg, zodat er niet veel tijd overblijft voor de prettige dingen en hulpverleners komen de noodzakelijke hulp verlenen en vertrekken dan weer.

Ik zou hulpvragers én mantelzorgers willen adviseren niet te lang te wachten met het vragen van hulp. Voor de mantelzorger is dit een manier om de zorg langer vol te houden en voor de verzorgde een manier om zijn wens om thuis te blijven te kunnen realiseren.

Carien, vrijwillige coördinator vrijwillige palliatieve terminale zorg thuis