skip to Main Content
Direct aanmelden als vrijwilliger!
volg ons op:                        

"Een thuis-werkdag van Petra"

Vanaf 13 maart werken alle medewerkers van Manteling thuis. Hoe verloopt zo’n dag thuiswerken? We vroegen het aan Petra de Visser, coördinator voor de vrijwilligers van  de doelgroepen Dementie, Gehandicapten en Chronisch zieken én coördinator Mantelzorg.

Petra vertelt
Zoals elke werkdag start ik mijn computer op om 8.30 uur, ik pak mijn kop verse muntthee en ga aan de slag. Via ons digitale ‘goedemorgen moment’ begroet ik mijn collega’s.

Oei…weer een reeks mailtjes te lezen en te beantwoorden, daar ben ik wel een poosje mee bezig. Eén vraag trekt mijn aandacht: een zoon, woonachtig in België, wil graag op bezoek bij zijn ouders. Moeder lijdt aan een vorm van dementie en vader is mantelzorger, maar gezien zijn leeftijd en zijn beperkte mobiliteit heeft hij het taai. Ook de dagbehandeling is momenteel gestopt. Gelukkig komt de huishoudelijke hulp en is er contact met de casemanager dementie mogelijk, maar praktische en emotionele steun van deze zoon is oh zo belangrijk. Maar… hij kan de grens niet over! Om mogelijk te maken dat hij zijn ouders weer kan bezoeken, stel ik een mantelzorgverklaring op en ik verwoord daarin duidelijk dat een bezoek aan zijn ouders van cruciaal belang is voor het echtpaar om de zorg thuis vol te kunnen houden.
(Inmiddels is duidelijk geworden dat de douane de mantelzorgverklaring  geaccepteerd heeft en hij de grens zonder problemen of boete heeft kunnen passeren.)

Daarna bel ik vrijwilligers om te informeren hoe het met ze gaat. Alle activiteiten zijn gestopt, de dagen zijn soms stil en er is weinig vertier. Iedereen is gelukkig gezond, maar ondanks dat valt het niet altijd mee. Sommigen kunnen hun familielid in het verpleeghuis of woonvorm niet bezoeken of mogen niet meer oppassen op de kleinkinderen. Dat valt zwaar en voelt verdrietig. Het zijn mooie intensieve gesprekken. Af en toe hoor ik: “Wat duurt het toch lang, ik wil zo graag weer naar mijn maatje!” De vrijwilligers voelen zich echt verbonden met hun maatje en velen houden dan ook intensief telefonisch contact met hen. Dat vind ik heel mooi om te horen.

Na een kop koffie en boterham belt een mevrouw dat haar man is opgenomen in het verpleeghuis. Ze mag nu niet meer op bezoek i.v.m. de coronamaatregelen, ach… wat een verdriet! Het ging echt niet meer thuis. Ze durfde de plaatsing niet langer uit te stellen. Ze is moe en huilt… Ik luister, steun haar en hoop intens dat ze snel weer op bezoek mag bij haar partner. Ze is blij met mijn luisterend oor. Daarna vullen we samen het formulier in om de mantelzorgwaardering aan te vragen.

Aansluitend heb ik nog contact met een studente. Ze volgt de opleiding HBO-V en is dit studiejaar maatje geworden. Nu ze haar maatje niet kan bezoeken, hebben ze contact via Whatsapp, videobellen en doen spelletjes via de computer. Ik ben trots op deze creatieve meid die zoekt naar mogelijkheden om het contact levendig te houden. Ze staat te popelen om weer aan de slag te gaan.

Tussendoor registreer ik mijn contacten en bel een paar collega’s over de voortgang van een hulpvraag.

Oeps…, inmiddels is het alweer ruim na werktijd! Ik ga nu toch echt stoppen. Ik sluit met een voldaan gevoel mijn computer en telefoon af.

“Een thuis-werkdag van Petra”
coördinator
“En opeens zaten we allemaal thuis”
“Mantelzorgers kunnen bij ons langskomen met hun vragen”
“Voor elk probleem is er wel een oplossing”
“Waar een kleine organisatie groot in kan zijn”
Back To Top